"nog even over het argandi-trio. dit is een onvergetelijke avond geworden, na een eenvoudige en zeer toegankelijke beethoven werd het een bijzonder plezierige kennismaking met marcel poots werk. Het summum was echter dvorak, dat me heel diep ontroerd heeft. en wat een muzikanten! ik bewaar in m'n hart de diepe emoties die ik bij dit concert mocht beleven, en een grote bewondering voor de uitvoerende musici! heel grote klasse!"

 

“Drie musici hebben de weg naar verbluffende interpretatieve en technische eenheid gevonden!

De Rode Pomp donderdag 1 juni 2006

 

“. . . in het tweede werk dat uitgevoerd werd door het Argandi Trio, een werk van Letlandse componist Peteris Vasks (geb. 1946): Episodi e canto perpetuo (1985) hoorde men dat de violiste Blanca Arbelaez, de celliste Greet Gils (beiden leden van het Symfonieorkest van de Vlaamse Opera) en de pianist Andrew Wise (die na werkzaam te zijn geweest in diverse operahuizen nu een free-lance carrière uitbouwt zowel als dirigent, pianist en componist) elkaar niet meer in de ogen hoeven te kijken; ze voelden elkaar aan en ademden samen. . . Er was tijdens de uitvoering een volledige emotionele betrokkenheid bij de aanwezigen, met enerzijds de eerbied van een kerkdienst en de spanning van een James Bond-film. Bij zo'n uitvoering gaf het Trio uiting van wat ons ontbrak in het echte leven: zij droomden over vrijheid . . . en ook in hun overbrengen van Vasks' boodschap ontdekten velen dat veel mensen innerlijk en spiritueel onvrij zijn . . . Zij voerden een "meesterwerk" uit dan voor velen een emotionele krachttoer bleek en dat ook lieten blijken in hun passioneel applaus!

 

. . . De enthousiaste stijl van muziek maken, door de drie artiesten, was innemend en overtuigend. De leden van het Trio commmuniceerden echt met elkaar en er straalde plezier uit. Andrew Wise leidde trefzeker, Blanca Arbelaez had een fraaie en plooibare viooltoon en Greet Gils zorgde voor een stevig cellofundament. Zelfs iedere solo was een kleinood van mooiheid en subtiliteit. Een zeer geslaagde "intro" op wat komen zou!

 

Tijdens de pauze had men het in hoofdzaak over het werk van Peteris Vasks en de fabuleuze uitvoering door het Argandi Trio dat zijn optreden zou besluiten met een ander meesterwerk, het Pianotrio in re-klein, Opus 49, van Felix Mendelssohn, Wat vooral opviel bij het Argandi Trio was de luchtigheid en helderheid bij hun manier van spelen. De cello zette het Molto Allegro ed agitato zangerig neer, ondersteund door een terughoudende pianoklank. De musici hadden het over de virtuoze boeg gegooid; een zekere gejaagdheid was hun spel soms niet vreemd (Andrew Wise was degene die in dit opzicht stuurde). Maar de klank van de instrumenten maakte het geheel toch echter, bijzonder. In het Andante con moto tranquillo stond vooral "liefelijkheid" voorop. In het Scherzo, leggiero e vivace heeft de pianopartij de bovenhand, waarbij viool en cello dan een stapje terug deden. Dat geven en nemen was hier ideaal gerealiseerd, zonder dat het resultaat een spoor van bestudeerdheid verraadde. Ook het muzikanteske van Mendelssohn was in de Finale, Allegro assai appassionato in de beste handen, het Argandi Trio speelde het werk met volle overtuiging, hecht van samenspel en dat beloonde het publiek met meer dan één "bravo"!”

 

Wilfried van Landeghem